________________________________________________________________________________________
Sunday, June 30, 2013 | 3:43 PM | 0 Alien
Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring.
I hate it. To be honest, saya tak suka bila cikgu kata, WORK IN PAIR!
The heck, dude? Saya takde pair, means saya kena buat sendiri? Saya okay dengan bende tu. Tapi, kenapa perlu pair? Kalau group pun, saya tak suka. Saya tak tahu macam mana saya boleh sesat kat depan tu. Saya more to communicate dgn org-2 kat belakang so, how the heck sy boleh duduk depan tu?!
Bila duduk depan, saya rasa terpinggir. Saya tak suka rasa benda tu. Saya tak dekat dengan kwn-2 yang saya selalu bising. Saya senyap aje kat depan tu. For the first three months, saya tak banyak ckp dgn org-2 yang duduk kat depan. Saya bukan jenis yang senyap. Sebab tu saya selalu pergi kat belakang and cakap-2 dgn diaorg.
And bila cg kata work in group, hati saya automatically hancur. Group? The heck?
Group belakang memang tak. Group depan memang tak. So, group siapa? Mana yg tak cukup org tu, saya masuk. Macam masa Sejarah tu, saya benci masa tu. Serious benci nak mampus. Dah lah saya sakit gila macam tu. Tambah-2 lagi pasal bende ni. Gila. Saya rasa nak nangis je masa tu.
Saya lebih rela work sorang-2 kalau gitu. To be honest, saya lebih suka kalau cikgu buat random. Dia panggil nama sapa-2 and kata, awk group ni ni ni dan ni. Kan adil? So, takde wall between us.
Tak rasa macam tu ke? Group depan dengan group depan, group belakang dengan group belakang, group AKSI dgn group AKSI, group asrama dengan group asrama. Dah tu, saya group mana?! Group invisible?
Saya letih dah. Saya rasa mcm saya tak diperlukan, tak diingini. People overshadow me. I'm not good at anything, I admit it. Ada terlalu ramai org yg better drpd saya in semua benda. Memang, saya memang malas. Saya memang kasar. Saya tak buat apa-2 pun. Saya tahu mengarah aje. Memang pun. Saya teruk. Saya tak study. Saya perasan.
Sebab tu takde org hargai saya. People hanya gunakan sy utk tanya ni macam mana and such. Org tanya sy utk BA, pastu, nnty diaorg tanya Aina jugak. Izzati pun kata, saya ni hanya mcm penapis aje. Aina yg check btol-2. Kiranya mcm org bawahan gitu lah. Saya senyum aje masa tu. Memang lah kan? Semua org fikir mcm tu. Diaorg x perlu pun tanya saya, tp diaorg sengaja. Kan?
Saya tak berguna pun. Sapa lah saya utk rasa semua tu? People don't need me. They use me utk buat ayat and such. Then, they treat me like sampah. Org lain, pandai tak pandai pun, ada best friend. Saya takde. Saya tak suka bila org yg TERANG-TERANG ADA BEST FRIEND, KATA YANG DIA TAKDE BEST FRIEND.
Awak dah ada best friend, hargailah. Bukan macam saya. Langsung takde sesiapa.
Saya letih dengan benda ni. Saya langsung takde best friend. Saya takde sapa-2 utk luahkan perasaan saya. I don't have anyone to console me bila saya marah, bila saya sedih. Kalau dulu, masa saya rapat dengan Qistina, almost setiap pagi saya cerita kat dia everything yang saya rasa. Pasal family saya... Pasal everything. Tapi sekarang? dia tak rapat dengan saya and takde sapa yang rapat dengan saya. Takde sapa kisah pasal saya.
I just wanna have a best friend; someone who will actually console me when I'm mad. Someone who will actually make me laugh at the stupidest thing when I'm sad. Tapi memang takde lah.
Sometimes saya fikir, ada ke org yg anggap saya kawan diaorg? Ada ke? Ada ke orang yang actually rasa boring masa saya tak datang? Ada ke orang yang actually hargai saya?
Orang tak faham saya. Kenapa saya nyanyi dengan suara Gummy Bear tu? Kenapa? Sebab suka-2? Totally not!
Saya nyanyi suara macam tu sebab saya perlukan kelainan. Kalau saya nyanyi macam biasa, orang tak kisah pasal saya. Kalau saya act macam biasa, orang tak care pasal saya. Saya sebenarnya pemalu. Tapi saya buang malu tu untuk tampil lain daripada orang lain. Saya menari gila-2 dalam kelas. Kenapa? Sebab saya nak orang ingat saya macam tu.
Sebab kalau saya tak buat macam tu, orang tak akan ingat saya. Orang tak akan care pasal saya. Saya bukan suka-suka buat macam tu. Same thing goes to my family. Dulu, saya pendiam. Saya jenis tak bising dengan family saya. Saya benci bising-bising. Saya dalam my own world. Tapi kenapa sekarang saya bising dalam keluarga saya? Almost setiap kali saya nyanyi mengarut-2 or marah or dance mengarut-2, adik saya imitate. Saya tak kisah. Saya rasa happy. Saya rasa dihargai. Sebab saya lain.
Sometimes I have to be hypocrite. Saya kena berlakon. Saya happy ke tak happy ke, depan family saya, saya act gila-gila. Kenapa? Sebab kalau tak, people tak akan suka saya sebab saya ni boring.
They say saya malas. Sebenarnya, saya tak malas sangat. Ni dah memang routine saya. Saya tak boleh buat homework awal-2. Otak saya macam ni. diaorang lain, saya lain. At least saya buat homework. Saya siap homework. Kalau tak siap sebab tak tahu tu, adatlah. Memang lah saya sometimes tiru Hamizah, tapi saya ada juga usaha. I tend to brag pasal suara saya sedap, rajin, baik and lemah lembut. Kenapa? Sebab kena think positive? No. Sebab saya nak kawan-2 saya ingat saya macam ni. Kalau saya biasa aje, nanti diaorg bosan dengan saya. Diaorg tak akan ingat saya. Kenapa saya fangirling selalu? Sebab saya nak lupakan kesedihan saya. Kenapa saya menari? Sebab saya nak hilangkan stress. Kenapa saya menyanyi mengarut-2 depan family and kawan saya? Sebab saya tak nak tunjuk yang saya disappointed, upset.
The main reason is because saya tak boleh nak luahkan kat sesiapa pasal ni. Ada ke orang yang nak dengar cerita saya? Ada ke orang yang nak dengar luahan saya? Memang lah takde. Saya dah tak tahu nak luahkan macam mana, sebab tu saya act macam tu.
Some people look down on me. Diaorg kata saya takde confidence. Saya tak boleh masuk pertandingan. Saya tak capable buat semua tu. Pantun? Memang tak. Hiwar? Lagilah. Kawad? Langsung tak. Cikgu pun tak kisah pasal saya. They don't see apa-2 kelebihan kat saya, which makes me upset. Memang lah, ramai lagi yang lebih bagus, lebih berbakat, lebih confident daripada saya. Nak harapkan saya, memang tak lah, kan?
I'm sick of this. Seriously. They don't understand me. They don't and they never will. They don't care about me.
Percakapan diaorang kadang-2 buat saya sakit hati. Baru-2 ni, saya tunjukkan yang saya annoy kat diaorg. Saya senyap aje. Memang lah. Sakit, satu. Dah lah sakit, annoyed pulak tu. Lagilah sakit jadinya. Saya tak tahu lah diaorang tu perasan ke tak yang percakapan and action diaorang buat saya sakit hati, tapi saya memang sakit hati. Saya benci bila orang bagi saya something dengan baling bende tu kat atas lantai. Hina sangat ke saya ni? Memang lah diaorang main-2 je tu, tapi main-2 pun, janganlah sampai macam tu sekali, kan?
Diaorang tak pernah tahu apa yang saya benci. Semalas-malas saya pun, sekasar-kasar saya pun, saya tak baling benda kat orang. Lagi-2 balik kat lantai. Memang tak. So, why? Teruk sangat ke saya ni? Oh, tak payah nak tanya. Saya memang teruk pun. Sebab tu diaorang buat saya macam sampah aje. They hate me saying kakak-adik dengan Atiqah, Amira, Aifaa and twin with Hamizah. Kenapa saya ckp mcm tu? Sebab at least saya rasa macam saya ada someone, walaupun sebenarnya takde. Diaorg balas tu pun, sebab terpaksa aje. Tahu.
Is my life better skrg? No. Never. Saya tak suka macam ni. Saya nak everything jadi macam dulu. Mama dengan ayah, without perempuan tu, saya dengan kawan-2 yang faham saya, family yang sayang saya, grades yang elok. Saya rindu hidup saya yang dulu.
Diaorang ingat saya happy aje. Which I'm not. Saya act happy depan Adlin, semua tu. Which I'm not. Saya tipu diaorang tapi saya tak boleh tipu diri saya sendiri. Hati saya sakit.
Izzati call saya tadi, tanya saya pasal Arab, seconds ago. Masa saya tengah tulis post ni. Saya nangis. Saya tengok je dia call, saya cepat-2 lap air mata and senyum. Saya tak tahu kalau dia dengar suara saya sedih ke apa. Tapi saya try utk tak dengar macam tu.
Tak ramai kawan-2 yang tahu pasal family saya. Bila orang puji pasal how my parents nampak secocok or rapat, saya senyum. Saya happy. Tapi saya tak nak diaorang macam ni. Saya nak diaorang together again. Do I look macam parents saya dah divorce? Saya sorang je ke dalam kelas yang parents dah divorce? Saya jealous dengan orang lain. Mak ayah still together, cuti sama-2 and such. Saya jealous dengan orang yang mak ayah dia ambil. Kalau boleh pilih, saya nak parents saya ambil saya setiap hari. Saya tak nak Cik Lily ambil. Saya nak rasa macam orang lain rasa. Saya rasa special bila mak atau ayah saya yang ambil. Ayah saya pernah ambil saya 2 kali tahun lepas. 2 kali sahaja! Mak saya ambil tak sampai 10 kali! Saya rasa special bila parents saya ambil. Serious. Saya jealous tengok orang yang mak ayah dia tunggu depan pagar.
Diaorang tak pernah rasa macam ni, so, diaorang tak tahu. Saya rasa dipinggirkan. Kadang-2, saya terfikir, saya ni anak angkat mak ayah saya je ke? Kenapa diaorang tak kisah pasal saya? Diaorang expect the best drpd saya. Tp diaorang tak pernah faham saya. Masa birthday saya, diaorang tak celebrate and marah-2 saya. Ayah saya takde masa birthday saya. Tapi masa birthday orang lain, ada pulak. Kenapa dunia ni sangat tak adil? Masa birthday saya, ayah saya tak bagi hadiah. Yang hadiah gucci tu, tu hadiah mse bday Aiman. Semua org dpt. Kenapa masa birthday saya, saya tak dapat something special?
Masa birthday saya tahun lepas, ayah bagi saya baju sukan kaler pink. Kakak saya pun dapat. Tapi saya birthday kakak saya, ayah saya bagi dia jam mahal and saya dapat jam yang saya benci. Dah lah besar, tak boleh nak pakai. It's unfair for me. Apa yang kkk saya nak, dia dapat. Ayah saya ada tempah satu benda utk birthday saya tahun ni, sbnarnya, tp unfortunately, dia akan bg kakak saya. Saya akan dapat nanti, masa akhir tahun, bende yg sama jugak. Tp lambatlah. Dia kata, dia tak nak kakak saya terasa hati. Dah tu, saya tak terasa hati? Saya happy lah mcm ni?
Mak saya pulak, dia selalu kata saya ni berkira bila nak buat kerja. Bukan berkira, tapi saya nak orang lain pun buat sekali. diaorg just tak faham. Kat skolah, memang saya makan. Saya x akan biarkan diri saya kebulur just sbb nak simpan duit! Saya tak suka any negative thoughts of them. Benci.
Tapi saya buat macam saya tak kisah pasal semua tu. Macam kes ayh sy tu, macam kakak saya sorang yang terasa hati. Saya pun terasa jugak, tapi saya x tunjuk sbb sy x nak ayah saya sedih. saya tak nak menyusahkan ayah saya. Tak kan nak suruh saya tunjuk jugak ketidak puasan hati saya tu kat dia so that baru dia faham betapa sakitnya hati saya ni?
Dah berapa jam dah saya nangis? 2 jam? 3 jam? Saya tak tahu. Saya letih. Sangat.
I JUST WANT THEM TO LOVE ME AND
MAKE ME FEEL LIKE THEY DO.
PAST ♥ FUTURE
|
The Angel♥
Links♥
Fanfics♥
Entries
_______________________________________
Bubblehye
Assalamualaikum! Greetings, aliens from Saturn! You've stepped into BDA's world. Accept me for who I am or just get out of here. I don't bite.
Blue Diamond Angel
_______________________________________
Say YO
_______________________________________
Sing With Me

_______________________________________
Big Claps
Basecode : Ana Min- Ji
Template : Sya Syahirah
Header : OneWifey
Tutorial : OneWifey
BestView : Google
______________________________________________________________________________________________
 Angel of Blue Diamond Saturn!
Mine ;
Name : A!da $abr!na
Nicknames : A!da/$abr!na/Angel/BDA/Blue Diamond Angel/Alien/Dodo/Clown/Aidada/Chanyeol's Wifey
Korean name : Park Angelina
Birthday : 14th May 1999
State : EXO Planet, Earth, Saturn
Status : Officially taken by Chanyeol
Likes ;
☆ Kpop
☆ Chanyeol
☆ Blogging
☆ McFlurry Oreo
☆ Geronimo Stilton
☆ Fanfics
☆ Rapping
Hates ;
☆ Anons
☆ Copypasters
☆ Kpop haters
☆ Haters
☆ Annoying person
☆ Liars
Facts ;
◕‿◕ Currently studying in SMART◕‿◕ I express my feelings through fictions◕‿◕ Sometimes I think I'm good in writing and sometimes I think I'm not◕‿◕ Deep inside me, I want to write an English novel on my own◕‿◕ Creating posters is one of my hobbies actually◕‿◕ Love to read English novels but never really finish reading every word in them◕‿◕ I can get so touched when I read sad fictions◕‿◕ I love to collect quotes from fictions◕‿◕ I only read angst fictions- kinda◕‿◕ Wish I can be fluent in Arabic, English, Korean, Japanese, Mandarin and Urdu ASAP◕‿◕ I don't really like to do the same thing over and over again. Get sick of it seriously◕‿◕ I have flaws but I'm thankful for that◕‿◕ I want someone who doesn't care about me embarrassing myself. Example: If I accidentally make fun of myself, then he would laugh and then he would say things like "haha you're so embarrassing but who cares? My love for you won't ever change." Cheesy enough heh?◕‿◕ And I want that someone to love me for being random. Example: When I write about random things out of the topic we're talking about, he would be saying things like, oh you're so random, why do I like you in the first place and such. Too cheesy I kennot◕‿◕ Sometimes I talk too much◕‿◕ I am so not romantic but I love romantic things but I'm so geli with all those romance thingy
"Capture well the moment because it is evanescent."
______________________________________________________________________________________________
 Blue Strawberry Chingus !

Sya-Syahirah | Ana Marlina | Ana Min-Ji | My Lost Star | You're Cold, I like! | Loving You Secretly | Can't You See? | Blue Diamond Angel | Chanyeol's Wifey | ASK BDA
______________________________________________________________________________________________
 Stories of De Angel

I express my feelings by writing stories.
Synopsis !
Prologue !
Chapter 1 !
Chapter 2 !
Coming soon !
______________________________________________________________________________________________
 My Asianfanfics Fictions
My Lost Star !
Can't You See? !
Coming soon !
______________________________________________________________________________________________
 Recommended Fanfics
My Crazy Hot Aliens !
My Crazy Hot Aliens II: The Invasion !
My Arranged Marriage with EXO-K's Sehun !
A Taste Of Your Own Medicine !
Murder In The Dark !
Yellow Dahlias !
Love Letters !
Coming Soon !
Saya boring
Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring. Saya boring.
I hate it. To be honest, saya tak suka bila cikgu kata, WORK IN PAIR!
The heck, dude? Saya takde pair, means saya kena buat sendiri? Saya okay dengan bende tu. Tapi, kenapa perlu pair? Kalau group pun, saya tak suka. Saya tak tahu macam mana saya boleh sesat kat depan tu. Saya more to communicate dgn org-2 kat belakang so, how the heck sy boleh duduk depan tu?!
Bila duduk depan, saya rasa terpinggir. Saya tak suka rasa benda tu. Saya tak dekat dengan kwn-2 yang saya selalu bising. Saya senyap aje kat depan tu. For the first three months, saya tak banyak ckp dgn org-2 yang duduk kat depan. Saya bukan jenis yang senyap. Sebab tu saya selalu pergi kat belakang and cakap-2 dgn diaorg.
And bila cg kata work in group, hati saya automatically hancur. Group? The heck?
Group belakang memang tak. Group depan memang tak. So, group siapa? Mana yg tak cukup org tu, saya masuk. Macam masa Sejarah tu, saya benci masa tu. Serious benci nak mampus. Dah lah saya sakit gila macam tu. Tambah-2 lagi pasal bende ni. Gila. Saya rasa nak nangis je masa tu.
Saya lebih rela work sorang-2 kalau gitu. To be honest, saya lebih suka kalau cikgu buat random. Dia panggil nama sapa-2 and kata, awk group ni ni ni dan ni. Kan adil? So, takde wall between us.
Tak rasa macam tu ke? Group depan dengan group depan, group belakang dengan group belakang, group AKSI dgn group AKSI, group asrama dengan group asrama. Dah tu, saya group mana?! Group invisible?
Saya letih dah. Saya rasa mcm saya tak diperlukan, tak diingini. People overshadow me. I'm not good at anything, I admit it. Ada terlalu ramai org yg better drpd saya in semua benda. Memang, saya memang malas. Saya memang kasar. Saya tak buat apa-2 pun. Saya tahu mengarah aje. Memang pun. Saya teruk. Saya tak study. Saya perasan.
Sebab tu takde org hargai saya. People hanya gunakan sy utk tanya ni macam mana and such. Org tanya sy utk BA, pastu, nnty diaorg tanya Aina jugak. Izzati pun kata, saya ni hanya mcm penapis aje. Aina yg check btol-2. Kiranya mcm org bawahan gitu lah. Saya senyum aje masa tu. Memang lah kan? Semua org fikir mcm tu. Diaorg x perlu pun tanya saya, tp diaorg sengaja. Kan?
Saya tak berguna pun. Sapa lah saya utk rasa semua tu? People don't need me. They use me utk buat ayat and such. Then, they treat me like sampah. Org lain, pandai tak pandai pun, ada best friend. Saya takde. Saya tak suka bila org yg TERANG-TERANG ADA BEST FRIEND, KATA YANG DIA TAKDE BEST FRIEND.
Awak dah ada best friend, hargailah. Bukan macam saya. Langsung takde sesiapa.
Saya letih dengan benda ni. Saya langsung takde best friend. Saya takde sapa-2 utk luahkan perasaan saya. I don't have anyone to console me bila saya marah, bila saya sedih. Kalau dulu, masa saya rapat dengan Qistina, almost setiap pagi saya cerita kat dia everything yang saya rasa. Pasal family saya... Pasal everything. Tapi sekarang? dia tak rapat dengan saya and takde sapa yang rapat dengan saya. Takde sapa kisah pasal saya.
I just wanna have a best friend; someone who will actually console me when I'm mad. Someone who will actually make me laugh at the stupidest thing when I'm sad. Tapi memang takde lah.
Sometimes saya fikir, ada ke org yg anggap saya kawan diaorg? Ada ke? Ada ke orang yang actually rasa boring masa saya tak datang? Ada ke orang yang actually hargai saya?
Orang tak faham saya. Kenapa saya nyanyi dengan suara Gummy Bear tu? Kenapa? Sebab suka-2? Totally not!
Saya nyanyi suara macam tu sebab saya perlukan kelainan. Kalau saya nyanyi macam biasa, orang tak kisah pasal saya. Kalau saya act macam biasa, orang tak care pasal saya. Saya sebenarnya pemalu. Tapi saya buang malu tu untuk tampil lain daripada orang lain. Saya menari gila-2 dalam kelas. Kenapa? Sebab saya nak orang ingat saya macam tu.
Sebab kalau saya tak buat macam tu, orang tak akan ingat saya. Orang tak akan care pasal saya. Saya bukan suka-suka buat macam tu. Same thing goes to my family. Dulu, saya pendiam. Saya jenis tak bising dengan family saya. Saya benci bising-bising. Saya dalam my own world. Tapi kenapa sekarang saya bising dalam keluarga saya? Almost setiap kali saya nyanyi mengarut-2 or marah or dance mengarut-2, adik saya imitate. Saya tak kisah. Saya rasa happy. Saya rasa dihargai. Sebab saya lain.
Sometimes I have to be hypocrite. Saya kena berlakon. Saya happy ke tak happy ke, depan family saya, saya act gila-gila. Kenapa? Sebab kalau tak, people tak akan suka saya sebab saya ni boring.
They say saya malas. Sebenarnya, saya tak malas sangat. Ni dah memang routine saya. Saya tak boleh buat homework awal-2. Otak saya macam ni. diaorang lain, saya lain. At least saya buat homework. Saya siap homework. Kalau tak siap sebab tak tahu tu, adatlah. Memang lah saya sometimes tiru Hamizah, tapi saya ada juga usaha. I tend to brag pasal suara saya sedap, rajin, baik and lemah lembut. Kenapa? Sebab kena think positive? No. Sebab saya nak kawan-2 saya ingat saya macam ni. Kalau saya biasa aje, nanti diaorg bosan dengan saya. Diaorg tak akan ingat saya. Kenapa saya fangirling selalu? Sebab saya nak lupakan kesedihan saya. Kenapa saya menari? Sebab saya nak hilangkan stress. Kenapa saya menyanyi mengarut-2 depan family and kawan saya? Sebab saya tak nak tunjuk yang saya disappointed, upset.
The main reason is because saya tak boleh nak luahkan kat sesiapa pasal ni. Ada ke orang yang nak dengar cerita saya? Ada ke orang yang nak dengar luahan saya? Memang lah takde. Saya dah tak tahu nak luahkan macam mana, sebab tu saya act macam tu.
Some people look down on me. Diaorg kata saya takde confidence. Saya tak boleh masuk pertandingan. Saya tak capable buat semua tu. Pantun? Memang tak. Hiwar? Lagilah. Kawad? Langsung tak. Cikgu pun tak kisah pasal saya. They don't see apa-2 kelebihan kat saya, which makes me upset. Memang lah, ramai lagi yang lebih bagus, lebih berbakat, lebih confident daripada saya. Nak harapkan saya, memang tak lah, kan?
I'm sick of this. Seriously. They don't understand me. They don't and they never will. They don't care about me.
Percakapan diaorang kadang-2 buat saya sakit hati. Baru-2 ni, saya tunjukkan yang saya annoy kat diaorg. Saya senyap aje. Memang lah. Sakit, satu. Dah lah sakit, annoyed pulak tu. Lagilah sakit jadinya. Saya tak tahu lah diaorang tu perasan ke tak yang percakapan and action diaorang buat saya sakit hati, tapi saya memang sakit hati. Saya benci bila orang bagi saya something dengan baling bende tu kat atas lantai. Hina sangat ke saya ni? Memang lah diaorang main-2 je tu, tapi main-2 pun, janganlah sampai macam tu sekali, kan?
Diaorang tak pernah tahu apa yang saya benci. Semalas-malas saya pun, sekasar-kasar saya pun, saya tak baling benda kat orang. Lagi-2 balik kat lantai. Memang tak. So, why? Teruk sangat ke saya ni? Oh, tak payah nak tanya. Saya memang teruk pun. Sebab tu diaorang buat saya macam sampah aje. They hate me saying kakak-adik dengan Atiqah, Amira, Aifaa and twin with Hamizah. Kenapa saya ckp mcm tu? Sebab at least saya rasa macam saya ada someone, walaupun sebenarnya takde. Diaorg balas tu pun, sebab terpaksa aje. Tahu.
Is my life better skrg? No. Never. Saya tak suka macam ni. Saya nak everything jadi macam dulu. Mama dengan ayah, without perempuan tu, saya dengan kawan-2 yang faham saya, family yang sayang saya, grades yang elok. Saya rindu hidup saya yang dulu.
Diaorang ingat saya happy aje. Which I'm not. Saya act happy depan Adlin, semua tu. Which I'm not. Saya tipu diaorang tapi saya tak boleh tipu diri saya sendiri. Hati saya sakit.
Izzati call saya tadi, tanya saya pasal Arab, seconds ago. Masa saya tengah tulis post ni. Saya nangis. Saya tengok je dia call, saya cepat-2 lap air mata and senyum. Saya tak tahu kalau dia dengar suara saya sedih ke apa. Tapi saya try utk tak dengar macam tu.
Tak ramai kawan-2 yang tahu pasal family saya. Bila orang puji pasal how my parents nampak secocok or rapat, saya senyum. Saya happy. Tapi saya tak nak diaorang macam ni. Saya nak diaorang together again. Do I look macam parents saya dah divorce? Saya sorang je ke dalam kelas yang parents dah divorce? Saya jealous dengan orang lain. Mak ayah still together, cuti sama-2 and such. Saya jealous dengan orang yang mak ayah dia ambil. Kalau boleh pilih, saya nak parents saya ambil saya setiap hari. Saya tak nak Cik Lily ambil. Saya nak rasa macam orang lain rasa. Saya rasa special bila mak atau ayah saya yang ambil. Ayah saya pernah ambil saya 2 kali tahun lepas. 2 kali sahaja! Mak saya ambil tak sampai 10 kali! Saya rasa special bila parents saya ambil. Serious. Saya jealous tengok orang yang mak ayah dia tunggu depan pagar.
Diaorang tak pernah rasa macam ni, so, diaorang tak tahu. Saya rasa dipinggirkan. Kadang-2, saya terfikir, saya ni anak angkat mak ayah saya je ke? Kenapa diaorang tak kisah pasal saya? Diaorang expect the best drpd saya. Tp diaorang tak pernah faham saya. Masa birthday saya, diaorang tak celebrate and marah-2 saya. Ayah saya takde masa birthday saya. Tapi masa birthday orang lain, ada pulak. Kenapa dunia ni sangat tak adil? Masa birthday saya, ayah saya tak bagi hadiah. Yang hadiah gucci tu, tu hadiah mse bday Aiman. Semua org dpt. Kenapa masa birthday saya, saya tak dapat something special?
Masa birthday saya tahun lepas, ayah bagi saya baju sukan kaler pink. Kakak saya pun dapat. Tapi saya birthday kakak saya, ayah saya bagi dia jam mahal and saya dapat jam yang saya benci. Dah lah besar, tak boleh nak pakai. It's unfair for me. Apa yang kkk saya nak, dia dapat. Ayah saya ada tempah satu benda utk birthday saya tahun ni, sbnarnya, tp unfortunately, dia akan bg kakak saya. Saya akan dapat nanti, masa akhir tahun, bende yg sama jugak. Tp lambatlah. Dia kata, dia tak nak kakak saya terasa hati. Dah tu, saya tak terasa hati? Saya happy lah mcm ni?
Mak saya pulak, dia selalu kata saya ni berkira bila nak buat kerja. Bukan berkira, tapi saya nak orang lain pun buat sekali. diaorg just tak faham. Kat skolah, memang saya makan. Saya x akan biarkan diri saya kebulur just sbb nak simpan duit! Saya tak suka any negative thoughts of them. Benci.
Tapi saya buat macam saya tak kisah pasal semua tu. Macam kes ayh sy tu, macam kakak saya sorang yang terasa hati. Saya pun terasa jugak, tapi saya x tunjuk sbb sy x nak ayah saya sedih. saya tak nak menyusahkan ayah saya. Tak kan nak suruh saya tunjuk jugak ketidak puasan hati saya tu kat dia so that baru dia faham betapa sakitnya hati saya ni?
Dah berapa jam dah saya nangis? 2 jam? 3 jam? Saya tak tahu. Saya letih. Sangat.
I JUST WANT THEM TO LOVE ME AND
MAKE ME FEEL LIKE THEY DO.
|